Bir Lipogram/"A"sız Cümlelerim

Elden ele gezen bir cezve gibiyim bu dipsiz kuyu görüntüsündeki beşer ile dolu, ikiyüzlü, tekdüze, her yönü lime lime edilmiş, her biri kendine ‘el’ yol üzerinde. Kokmuyor ki yönümü belirleyeyim ve ben kendime ‘kendim’ olup, bu toplu cinnetten düşeyim.

Elim kolu düğümlenmiş de yok olmuş bütün devinimim; gözlerim görmüyor, duygu desen kendine küs –ben neredeyim? Kum zerrecikleri gibi dökülmüşüm esintinin esrimesinde her bir yere. Hem iç içe, hem kendine bölünmüş –her bir limesi kendine küs… Ne sen, ne ben, ne o…Hepsi biz!!! olmuş/her biri kendine yok!

Biri diğerine göre ‘ol’ur, gözleri yok; nefeslense ve görse kendi ‘ol’uşumunu diğerine yüklediğini, çözecek de bilinmeyen ve görünmeyeni…Nerede göz???

Ben bileyim! –İstedim mi?

Oturmuyor üzerime biçilen elbise –reddediyorum bu hiçbir yeri beni süslemeyen ve beni ben etmeyen giysiyi. Kimse kimseye yüklemesin düşlerini/kendi olsun benliğim.

Bir kedinin terkisine düğümlendirilmiş iğrenç bir oyun bu süreç –itile sümtüle, nefes nefese bir körebe!..

Söyle şimdi gerçeğim, ‘ben’ neredeyim? İki nefes çizgisinde neyin peşindeyim? ‘Buldum’ diyebilmenin özlemi kör olmuş yüreğimde, küllerim uçuşuyor. Ben bileyim!.. Ben bileyim!..

Birsen Şahin